آفرین بر پسران خوب والیبال ایران. به شما افتخار می کنیم.

تیم ملی والیبال ایران در بازیهای آسیایی ایچی – ناگویا سربلند بود و در نهایت هم کاپ قهرمانی قاره کهن را به ارمغان آورد. اتفاقی که بیش از همه مسوولان ورزش ایران را شادمان کرد، چرا که برای آنها یک طلا نیز در دنیای رقابت با کشور های دیگر همواره ارزشی حیاتی داشت.
اما تیم ملی برای رسیدن به طلا دچار پیج و خم‌های بسیاری هم در این بازیها شده بود که ناامید کننده بود! در بازی با تیم بی ستاره اندونزی تا مرز شکست لغزید! و از کمند کره جنوبی نیز نفس‌گیر رد شد! اما وقتی که به دور حذفی رسید و پاکستان را ناک اوت کرد و فهمیدیم که ژاپن هم با تیم دوم خودش آمده و به ۹ بازیکن المپیکی خودش استراحت داده است به قهر مانی ملی پوشان شایسته کشورمان هر چه بیشتر امیدوار شدیم و البته که تدارک عالی فدراسیون برای تجهیز این تیم برباورمان ریسمان استحکام زد.
البته به به ما ربطی ندارد که ژاپن با چه تیمی آمده بود! اما هر چه که بود ژاپن بود. به عنوان یک ایرانی علاقه مند به والیبال خوشحال هستیم گه قهرمان آسیا شده ایم. ولی مانند برخی گزارشگران صدا وسیما از آن طرف بام هم نمی افتیم و تعریف و تمجید سفارشی هم نمی کنیم. بازیهای آسیایی ارزش بین المللی ندارد! و نتایج آن هم در رنکینگ فدراسیون جهانی محاسبه نمی شود. بنابراین به ‌عنوان فردی که والیبال دنیا را تعقیب می کند انتظار داریم برای لیگ ملت‌ها و انتخابی المپیک برنامه ریزی کنیم. چون مهمترین حد والیبال دنیا حضور در المپیک است و اگر تا آن زمان بتوانیم خود مان را به قله آرزوها برسانیم، هنر کرده ایم و آن، زمانی برای شادمانی واقعی خواهد بود.
تیم ملی که در جام قهرمانی آسیا سه بر صفر به تیم اصلی ژاپن باخته بود! هنوز تا رسیدن به استاندارد های مورد نظر راه زیاد دارد و این راه با تبلیغات رسانه ای به ویژه تلویزیونی هم نمی تواند طی شود!
باز هم اردو و دیدار با تیم‌های بزرگ و باز هم کار و تلاش بی پایان؛ اعتقاد ما بر این است که می توانیم المپیکی شویم ولی با دشواری و سختکوشی؛ و زمان، زمان واقعی شادمانی دوستان است.
بپذیریم که کار اصلی باقی مانده است. در تیم والیبال ایران فقط یک بازیکن تهرانی حضور داشت! عرشیا به نژاد که می خواهد سعید معروف دیگری باشد. وی با افزایش ظرفیت روانی و ذهنی خود مهره ای ارزشمند خواهد بود و امسال، بازی در پادویی ایتالیا او را به یک فوق ستاره تبدیل خواهد کرد. والیبال ورزشی گروهی است اما همه عالم و آدم می دانند که تک ستاره ها چه نقش کلیدی در سرنوشت تیم‌ها دارند و در تیم والیبال ایران عزیز این نقش را جوانی به نام علی حق پرست ایفا کرد. که برای ما یک آچار فرانسه واقعی بود. او عالی سرویس زد. خوب دریافت کرد. پشت خط زن قابلی بود. جلوی تور مثل کامپیوتر بود و عصای دست واقعی پیاتزا.
او هرگز حرکت اضافی و نمایشی انجام نداد. برای حریفان مشت گره نکرد و اداهای رسانه پسند از خود درنیآورد.
حق پرست فرزند بهنمیر بابل است جایی که چند ستاره دیگر هم دارد. باید به این شهر کوچک نگاه بزرگ داشت. معدن استعدادی که خود جوش شده است.
مازندرانی ها و به خصوص بابلی ها در تیم ملی اکثریت را داشته اند. پوریا حسین خانزاده و سید عیسی ناصری ازجمله افرادی بودند که به آنها هم افتخار می کنیم. ایرانی از هر قوم و استانی، پیراهن مقدس تیم ملی را چون جان شیرین در بر می گیرند. یکی دیگر از ستاره های پر فروغ و بی تکبر تیم ملی، محمد ولی زاده است. بازیکنی تمام عیار از آذربایجان عزیر. بازیکنی که طی سه چهار سال اخیر بدون ریا در خدمت تیم‌ ملی بوده و روندی ثابت و بدون فراز و فرود را ایفا کرده است. آفرین بر پسران خوب ایران. به شما افتخار می کنیم.
جا دارد از مرتضی شریفی با تعصب، حسین حاجی کلاته شجاع، امین اسماعیل نژاد کاپیتان آذری تیم ملی و … به نیکی یاد کنیم. رقابت و رفاقت امین و علی حاجی، جنگنده و خستگی ناپذیر قدرتی مضاعف به تیم ملی ایران داه است. به این گروه نیز داودی پور، محمدرضا حضرت پور و …. را نیز اضافه می کنیم. جوانانی که در والیبال ایران کم نیستند. پس با هم سروقامتان شایسته برای المپیک برنامه ریزی کنیم.