از رشته هایی که مثل همیشه درخشیدند تا حاشیه هایی که می توانست نباشد!

وقتی پس از پایان بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ایچی – ناگویا به یکباره فضای خبری و مجازی ورزش کشور پر شد از پیام‌های تبریک جورواجوری که هر کدام شان به تعبیری موفقیت کاروان ورزشی ایران را درآوردگاه قاره کهن به مسئولان ورزش کشور و کمیته ملی المپیک تبریک می‌گفتند مشخص شد که بی‌راه نیست که بسیاری از کارشناسان دلسوز ورزش اعتقاد دارند، که چانه ورزش ایران، از ابتدا کوچک گرفته شده است و از همان آغاز تا به امروز هم مدیرانش به حداقل‌ها قانع نشان داده اند. در همان آوردگاه ناگویا، برخی رشته ها موفقیت هایی را به دست آوردند که در همین ابتدا مراتب قدرشناسی خود را از ورزشکاران و مدیران آنها اعلام و بابت کار ارزشمند و بزرگ شان از آنها سپاسگزاریم. ورزشکارانی که مردانه پای کار کشورشان ایستاده و برایش افتخار به دست آوردند. و مدیرانی که بعضاً مزد برنامه‌ریزی خوب خودشان را گرفتند.

تشکر و قدرشناسی از ورزشکاران و مدیران کشتی آزاد و فرنگی، وزنه‌برداری، تکواندو، ژیمناستیک، روئینگ، والیبال، کبدی، کاراته و علی الخصوص ورزش‌های الکترونیکی که در همان سال اول حضورشان در مسابقاتی به پهنه آسیا گل کاشته و معادلات را بر هم زدند. البته از رشته‌هایی مانند بسکتبال، دوومیدانی، سنگنوردی، پدل، ووشو، کوراش و تنیس روی میز هم باید به نوعی تشکر کرد. هر چند که اعتقاد عمومی و اعتقاد جامعه ورزش بر این است که این رشته‌ها هم می‌توانستند با پتانسیل خوبی که داشتند، بهتر هم نتیجه بگیرند و رنگ مدال شان چیز دیگری باشد و … اما باید این را هم پذیرفت که ورزشکاران این رشته ها نیز تلاش خودشان را کردند و مردانه جنگیدند و در جدول توزیع مدالی بازیها سهم ایفا کردند.
متاسفانه در تیراندازی، واترپلو، بسکتبال ۳ نفره، تیراندازی با کمان و شمشیربازی علیرغم همه آن امکاناتی که برای این پنج فدراسیون مهیا بوده و هست! باز مثل همیشه نتیجه دلخواه و مورد نظر را نگرفتیم. هر چند که دوستان در فدراسیون شمشیربازی بخواهند در پشت مدال برنز همیشگی علی پاکدامن پنهان شوند، ولی واقعیت این پنج رشته و امتیازاتی که از آن بهره برده و می‌برند آن چیزی نبود که در ناگویا نمود پیدا کرد.
بعد از آن رشته‌ها، به رشته‌هایی نظیر سوارکاری، بادبانی، اسکیت برد، هنرهای رزمی ترکیبی، تری اتلون، دوچرخه سواری، هندبال، جوجیتسو، MMA، بدمینتون، موج سواری، گلف، بوکس، ورزش های آبی، تنیس، قایقرانی آب‌های آرام و والیبال ساحلی می رسیم. رشته‌هایی که عملکردشان در ناگویا قابل دفاع نبود. در خصوص فوتبال و جودو هم باید گفت آنقدر بد بودیم که جای هیچ توجیهی وجود نداشته و ندارد. فوتبال و جودو پر مدعایی که فقط در ترسیم آرزویش موفق اما در رسیدن به آن آرزوها عاجز است! البته در بین همین رشته ها هم رشته هایی بودند که بعضاً کمتر خبری راجع به آنها به بیرون منتقل شد تا بلکه حاشیه امنیت آنها همچنان محفوظ بماند! اما نشد که بشود! و …
اما آنچه که در میدان ناگویا بیشتر از هر چیز دیگری به چشم آمد. شکوه و درخشش بانوان قهرمان ایران زمین بود. بانوانی که در بهترین شکل ممکن لیاقت و شایستگی بالای خود را بروز داده و این مهم را به مسئولین ورزش کشور گوشزد کردند که باید بر روی آنها برای مدال‌آوری تمرکز و سرمایه گذاری بیشتری صورت پذیرد.
قهرمانان بانوی بی ادعایی که، صد خود را گذاشتند و در کسب عنوان ششمی کاروان ورزشی ایران «فرشتگان میناب» نقش تاثیرگذاری را ایفا کردند. دختران و بانوان شایسته ای که باید تلاش آنها را ستود و قدرشناس کار بزرگ آنها بود.
به همین اندازه در این فضای احساسی حاکم بر جامعه ورزش بسنده کرده و مباحث کارشناسی کاروان اعزامی‌ ورزش ایران در میدان بزرگی به نام ناگویا را به آینده ای نزدیک موکول می کنیم. البته در چنین فضایی، همه چیز را خوب دیدن و انتظار تبریک و تقدیر داشتن، آن هم در شرایطی که جایگاه و شان ورزش ایران را بسیار بالاتر از اینها دانسته و می‌دانیم به طور یقین جفای به قهرمانانی است که همیشه خوب ظاهر شده و همیشه هم برای ترسیم افتخار نقش آفرینی کرده اند. پس در این فضای احساسی حاکم بر ورزش اجازه دهیم که هم تقدیر و تشکر باشد و هم نقدها را با جان و دل بشنویم. چرا که در فاصله کمتر از دو سال مانده به المپیک ۲۰۲۸ لس آنجلس که از اهمیت مضاعفی هم برخوردار است برای ما و همه آنهایی که نگاهی غیر از نگاه احساسی به ورزش داشته و دارند، آنچه که مهم است ایران عزیز است. ایرانی قوی و قدرتمند که جایگاه آن بیشتر از آن جایگاهی است که در پایان رقابت‌های ناگویا بدست آمد!
البته مقایسه عملکرد کاروان ورزش ایران با ادوار گذشته هم برای آنهایی که ورزش را در فضای دقیق تری دنبال می‌کنند بد نخواهد بود. فضایی که به ما واقعیت‌ها را می‌گوید و برای رسیدن به آینده ای بهتر راهنمایی مان می‌کند. هرچند که خیلی‌ها تمایلی به این کار نداشته باشند.
صحبت از عملکرد کاروان اعزامی ورزش ایران به ناگویا در ابعاد مختلف بسیار است که بوقتش به آنها خواهیم پرداخت. از سرپرستان تیم هایی که رفتند و پس از عملکرد نامناسب تیم شان با توجه به ارتباطاتی که از آن همواره برخوردار بوده و هستند. در قالب دیگری ماندند تا ماندشان را توجیه کرده باشند! از آنهایی که در ناگویا و در قامت داوران یک رشته ورزشی که ایران در آن رشته نماینده ای هم نداشت ظاهر شدند و تا روز آخر مسابقات هم ماندند تا آلبوم عکس‌های یادگاری‌شان را کامل کرده باشند! آنهایی که به قصد چند روز رفتند، اما آنقدر به آنها خوش گذشت که تا پایان بازیها ماندند! آنهایی که در فهرست ۵۲۲ نفره اعزامی نبودند اما در ناگویا دیده شدند! از روسای فدراسیون هایی که نام شان در فهرست نفرات اعزامی نبود اما سر و صدای آنها باعث شد تا سر از ناگویا در بیاورند! از همراهانی که مثل همیشه میزان تاثیرگذاری شان فراتر از گرفتن چند عکس یادگاری نبود و تنها حضورشان شبهات را در اطراف ورزش ایران بیشتر کرد و …