چند می گیرید، تبریک بگوئید؟!

بیستمین دوره بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ایچی – ناگویا در ژاپن در شرایطی به پایان رسید، که مثل همه رویدادهای ورزشی دیگر سایه و روشن‌های متعدد و بسیاری داشت! از درخشش همیشگی ها و کسب ۱۹ نشان ارزشمند طلا تا اعزام فله‌ای و بی‌ثمر آنهایی که گویا همیشه باید باشند! که همه این اتفاقات نشان می‌دهد، که باید با نگاه منطقی و بدور از احساس و هیجانات کاذب به آن اتفاقات نگریسته شود! در فضای احساسی حاکم بر این روزهای ورزش ایران چنین بنظر می رسد که باید نگاهی انتقادی هم به انفاقات ناگویا داشت تا بتوان از ظرفیت‌ها و استعدادهای ورزش ایران در جهت مثبت و موفقیت بیشتر در بازیهای المپیک لس آنجلس استفاده کرد. نقاط ضعف و کاستی هایی که باید با شنیدن صدای منتقدان آنها را مرتفع کرد چرا که چنین بنظر می رسد که دیگر جای هیچ بهانه ای نبوده و نیست. هر چند که خیلی ها هنوز اعتقاد داشته و دارند ‌که یکی از دستآوردهای قابل رویت کاروان اعزامی ورزش ایران به ناگویا توریست های کت و شلوار پوشی بودند، که بخاطر این حضور دلارها را گرفته و چندین روز را هم در ناگویا بد گذراندند! کت و شلوار پوشانی که اوج تلاش آنها حضور برنامه ریزی شده در سالن هایی بود که احتمال کسب مدال از ورزشکاران ایرانی بیشتر می رفت تا آنها در زمره نخستین نفراتی باشند که اولین تبریک را می گویند و نخستین عکس یادگاری را می اندازند! هر چند که باید این واقعیت را هم گفت که در مقایسه با ادوار گذشته تعداد این کت و شلوار پوشان سالن گرد و مشوقین بیکار کاهش یافته بود. هر چند که تصاویر و اخبار نشان می‌دهند که ورزش همچنان از وجود این افراد چسبیده رنج می برد! کت و شلوار پوشانی که به جز تحمیل هزینه های چند میلیاردی نفع دیگری را برای این ورزش نداشته و ندارند!