آقای دبیر؛ این یک تلنگر برای آینده کشتی ایران است

اینکه علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی، خودش مستقیماً در تمرینات بدنسازی قهرمانان ورود می‌کند و عملاً نقش بدنساز را هم ایفا می‌کند، حتماً یک جای کار می‌لنگد! یا مربیانی که برای تیم‌های ملی انتخاب کرده‌اید را قبول ندارید، یا هنوز به شاخص‌های مدیریت حرفه‌ای و تفویض اختیار اعتقاد ندارید. هر کدام که باشد، این رفتار حرفه‌ای نیست و شأن کشتی ایران را پایین می‌آورد.
این فقط یک ضلع ماجراست. واقعیت این است که در سال‌های مدیریت دبیر در حوزه امکانات، زیرساخت، خانه‌های کشتی و فراهم کردن شرایط رفاهی برای ملی‌پوشان، اتفاقات کم‌سابقه و قابل تحسینی افتاده است. این بخش از کارنامه مدیریتی دبیر را نمی‌توان نادیده گرفت.
اما کشتی فقط تشک و امکانات نیست؛ ساختن یک قهرمان جهانی، یک پازل چندضلعی است و اگر یکی از این اضلاع درست کار نکند، کل زنجیره آسیب می‌بیند.
مهم‌ترین این پازل فنی، آنالیز و مربیگری هستند. مربی تیم ملی فقط یکی از حلقه‌های این زنجیره است. پشت یک کشتی‌گیر قهرمان، باید مربی سازنده شهرستان، ارتباط مؤثر فدراسیون با مربیان پایه، کادر فنی تیم‌های ملی و مجموعه‌ای از متخصصان علمی قرار داشته باشند.
کشتی مدرن دیگر ورزش «مربی همه‌کاره» نیست. امروز کنار مربی باید متخصص آنالیز و تحلیل عملکرد، طراحی تمرین، بدنسازی، روان‌شناسی و علوم مرتبط حضور داشته باشد؛ تیمی تخصصی و حرفه‌ای که بتواند برای هر حریف و حتی برای هر ثانیه از مسابقه، سناریوی مشخص داشته باشد. از طرف دیگر، مربی نوجوانان و جوانان قرار نیست همان کاری را انجام دهد که مربی بزرگسالان انجام می‌دهد. مربی رده پایه باید استعداد را کشف کند، تکنیک را شکل دهد، دانش را متناسب با سن ورزشکار منتقل کند و برای آینده، کشتی‌گیر بسازد. نتیجه امروز اگر فدای مدال و افتخار فردا شود هراسی نیست اما وقتی هر دو مهم در سایه ناکارآمدی و بی‌کفایتی‌ها منجر به ناکامی می‌شود، نگرانی‌های جدی پدید می‌آید!
نتایج نه‌چندان مطلوب تیم‌های نوجوانان و جوانان ایران در مسابقات جهانی، تردیدها درباره روند پشتوانه‌سازی را پررنگ کرده و یک زنگ خطر جدی برای کشتی ایران محسوب می‌شود. اگر قرار باشد امروز همه چیز را با مدال‌های تیم بزرگسالان بسنجیم، شاید مشکل را نبینیم؛ اما کشتی برای پنج و ده سال آینده به قهرمانانی نیاز دارد که امروز باید ساخته شوند.
آقای دبیر؛ حیف است امکاناتی که فراهم کرده‌اید، سرمایه‌ای که برای کشتی هزینه شده و زحماتی که در بخش مدیریتی کشیده‌اید، در نهایت به دلیل انتخاب‌های محدود و غیرتخصصی در کادرهای فنی، به بهترین نتیجه ممکن ختم نشود.
این حرف‌ها نه تخریب شماست و نه نادیده گرفتن کارنامه مدیریتی‌تان. این یک تلنگر از سوی گوش‌شکسته‌ای قلم‌به‌دست، از سر دلسوزی است.
کشتی ایران آن‌قدر مربی، کارشناس و متخصص توانمند دارد که انتخاب کادر فنی محدود به یک حلقه افراد خاص نشود. شایسته‌سالاری، رقابت تخصصی و استفاده از تمام ظرفیت‌ها را به شما توصیه می‌کنیم اما چنانچه به هر دلیل توافق و تعامل با چهره‌های داخلی فراهم نشد، نگاه‌تان را به گزینه‌های خارجی، خصوصاً مربیان روس، معطوف کنید. اگر امروز در انتخاب کادرهای فنی، بازنگری جدی صورت نگیرد، فردا شاید دیگر فرصت جبران وجود نداشته باشد. اینکه قهرمانان ما بعد از مدتی حضور در اردوهای تیم ملی و تحت هدایت کادر فنی بودن، کشتی گرفتن را فراموش کرده و به جای پیشرفت پسرفت می‌کنند جای نگرانی دارد! این را در عملکرد اکثر قریب به اتفاق ملی‌پوشان می‌توان دید!
آقای دبیر؛ اولین بازنده عدم موفقیت این کادر فنی که هدایت تیم‌های ملی کشتی آزاد را بر عهده دارند، خود شما خواهید بود. اصرار بر حفظ کرسی رفقا و بستن درهای انتخاب به روی دیگران، چیزی جز فاصله گرفتن از شایسته‌سالاری و تخصص‌محوری نیست؛ مسیری که نشانه‌های شکست آن همین امروز هم در نتایج تیم‌های ملی دیده می‌شود. تا دیرتر نشده، این تلنگر را جدی گرفته و با ایجاد اصلاحات و به‌کارگیری کادر تخصص‌محور، کشتی ایران را از طوفان حوادث پیش‌رو در امان نگه دارید!