آقای زنوزی؛ مطبوعات بدهکار شما نیستند!
محمدرضا زنوزی، مالک باشگاه تراکتور، پس از مدتها دوباره به تلویزیون آمد و صحبتهایی مطرح کرد که به نظر میرسد با آنچه مردم و افکار عمومی در فوتبال میبینند، فاصله زیادی دارد. در ماجرای اتفاق میان خداداد عزیزی و امید عالیشاه، زنوزی به جای پاسخگویی درباره رفتار خداداد عزیزی، رسانهها را مورد انتقاد قرار داد که چرا نسبت به حرکت عالیشاه در مقابل اعتراضهای تماشاگران تراکتور واکنش نشان ندادهاند؛ اما وقتی خداداد عزیزی در واکنش به اتفاقات دیدار گلگهر سخیف ترین و زشت ترین ناسزاها را نثار امید عالیشاه کرد، رسانهها آن را برجسته کردند! این مقایسه، اما یک سؤال ساده ایجاد میکند: آیا رفتارهای مشابه را باید با دو معیار متفاوت سنجید؟ جالبتر اینکه زنوزی در پایان صحبت هایش، به بحث «انسجام ملی» و «اتحاد» و مقابله با دشمن اشاره داشت. حرفهایی که در ظاهر بسیار زیباست، اما قبل از دعوت دیگران به اتحاد، باید دید چه رفتارهایی در فوتبال باعث ایجاد شکاف و دوقطبی شده است.
آقای زنوزی، چه کسانی پرچم کشورهای دیگر را به ورزشگاه آوردند؟ چه کسانی شعارهای جداییطلبانه و تفرقهافکنانه سر دادند؟ مگر اینها بخشی از اتفاقاتی نبود که در برخی مسابقات تراکتور رخ داد؟ در کلان قضیه ما هوادار هر باشگاهی که باشیم، در نهایت همه فرزندان همین فوتبال و همین کشوریم. برای ما نام باشگاهها محترم است، اما اینکه گفته شود تراکتور از استقلال و پرسپولیس بالاتر است، نیازمند پاسخ در زمین فوتبال و در تاریخ فوتبال است، نه صرفاً در مصاحبه و برنامه های تلویزیونی.
تراکتور یک قهرمانی لیگ برتر دارد و همان قهرمانی نیز با حواشی و بحثهایی همراه بوده است. امسال هم که شرایط مطابق انتظار پیش نرفته، به نظر میرسد به جای آرام کردن فضا، بر حجم حاشیهها افزوده میشود.
آقای زنوزی، شما سرمایه دار و مالک یک باشگاه بزرگ هستید؛ این حق شماست که برای باشگاه تان هزینه کنید و از تیمتان دفاع کنید. اما مالکیت یک باشگاه، مجوز طلبکار بودن از فوتبال و رسانه و مردم نیست.
در بخش دیگری از صحبت هایتان هم به دوران جنگ و حضور خود در آن سالها اشاره کردید. اگر مأمور خرید بودهاید، این یک مسئولیت در دوران جنگ بوده است؛ اما مگر فقط شما در آن دوران درگیر جنگ بوده اید؟ بسیاری از ما هم جبهه رفته ایم. بسیاری از دوستان مان مجروح و جانباز و بسیاری دیگر نیز شهید شده اند. اما آنان هیچگاه این حضور را به عنوان منت بر سر مردم نگذاشته اند.
اما پرسش اصلی این است: برای فوتبال چه کردهاید که امروز چنین طلبکارانه درباره آن صحبت میکنید؟
پول و سرمایه شما محترم؛ کمک به فوتبال آذربایجان شرقی هم ارزشمند. اما فوتبال فقط پول نیست. فوتبال فرهنگ، اخلاق، هواداری و مسئولیت اجتماعی هم هست.
هوادار تراکتور را نباید با رفتار بخشی از تماشاگران یا جریاناتی که طی سالهای اخیر شکل گرفته، یکی دانست. هوادار تراکتور قدرتمند، پرشور و صاحب جایگاه است؛ اما به نظر میرسد طی این سالها از همین شور و احساسات، گاهی برای ایجاد یک جریان خاص استفاده شده است.
از «پرشورها» شروع شد و به تدریج موجی شکل گرفت که عدهای سوار بر آن شدند. یک سوت برای عالیشاه، تمام فوتبال را به حاشیه میبرد؛ اما سال گذشته که تراکتور قهرمان شد، همه چیز خوب بود و بسیاری از رسانهها نیز به احترام موفقیت تیم سکوت کردند. ما برای تراکتور و هوادارانش احترام قائلیم و به همین دلیل هم بسیاری از مواقع سکوت کردهایم؛ اما این سکوت نباید به معنای تأیید هر سخنی باشد.
اگر رسانهها در برابر بعضی اظهارات سکوت میکنند، این سکوت از سر نجابت و حفظ حرمت فوتبال است، نه اینکه حرفی برای گفتن ندارند.
آقای زنوزی، نقد رسانهها را دشمنی با تراکتور تلقی نکنید. فوتبال ایران متعلق به همه ماست؛ نه مالک یک باشگاه، نه هوادار یک تیم و نه مدیر یک فدراسیون.
اگر قرار است از انسجام ملی و اتحاد حرف بزنیم، باید از رفتار خودمان شروع کنیم. وگرنه، با احترام باید گفت: سرنا را از سر گشادش نزنید!