جای هیچ عذروبهانه ای نیست!

این جام جهانی، اولین جام جهانی نیست که ما داریم در آن شرکت می کنیم و مسئولان فدراسیون فوتبال هیچ بهانه ای ندارند، و ما دارم هفتمین تجربه حضور خود را پشت سر می گذاریم. ضمن اینکه جام جهانی ۲۰۲۶ چهارمین حضور متوالی ما را در جام های جهانی گواهی می دهد.
اولین ایرادی که می توان به تیم ملی گرفت، ناتوانی در برنامه‌ریزی است و این یکی از مسائل مهم ماست.

رعایت مباحث دیپلماسی ورزشی موردی دیگری است که ما باید آن را بلد باشیم و در چنین مواقعی به کار ببندیم که متاسفانه در آن ضعف داریم.
الان ورزش یک چیز است و فوتبال چیز دیگر. و اثرات ژئوپولیتیکی در آن نقش بسیار دارد.
مبحث مهم دیگری که باید به آن توجه کرد اینکه شرایط جنگی فضایی را بوجود آورده است که بتوانیم در فوتبال ضعف خود را در پس آن پنهان کنیم. در حالیکه اگر کسی تاریخ فوتبال را خوانده باشد می‌داند، که حتی به هنگام جنگ جهانی دوم هم فوتبال تعطیل نبود و کشورهای اروپایی تا چند روز مانده به جام جهانی همچنان بازی‌هایشان برگزار می شد.
چنانچه مسئولان فوتبال مطلع و با دانش بودند و نه اینکه هوادار باشند جام جهانی ۲۰۲۶ فرصت خوبی برای بیان قدرتمندی ایران سرافراز است که باید از آن بهترین بهره برداری را کرد. ما باید بتوانیم از وجود ایرانیان وطن پرست مقیم آمریکا استفاده کرده و هر چه بیشتر آنها را به تیم ملی نزدیک کنیم.
مورد بعدی سن بالای تیم ملی فوتبال ایران است که متاسفانه سرمربی تیم ملی بر روی آن اصرار هم دارد. تیمی مسن که کارش در آمریکا سخت است. چرا که بازی در جام جهانی رابطه مستقیمی با سن بازیکنان دارد و عامل جوانی هم یکی از مهمترین عوامل ممکن است.
مورد بعدی که بدترین و مهلک‌ترین مسئله در تیم و فوتبال ماست اینکه ما خودمان را از حالا تیم پیروز و صعود کرده از گروه مان بدانیم و سطح توقع مردم را با این تیم بالا ببریم.
مسئله مهم‌تر این که فدراسیون فوتبال هنوز نتوانسته است با موضوع مهم هوادارای فوتبال رابطه ای منطقی را برقرار کند که این یکی از موارد مهم است که می تواند به تیم ما ضربه بزند و موارد مهم دیگری که ما در بحث آماده سازی تیم ملی کشورمان از آن غفلت کرده ایم که این دیگر جای هیچ توجیهی را ندارد.