جوانگرایی، بهانه یا هدف!

شکی نیست جذب بازیکنان جوان و آینده دار به ویژه آنها که با طی سلسله مراتب از منتخب نوجوانان به رده امید و در نهایت به تیم ملی راه یافتند. تصمیمی آینده نگرانه و صحیح برای هر باشگاهی محسوب می شود. به ویژه اگر این مهم با عقد قراردادی بلند مدت انجام شود. اما آیا جذب چنین بازیکنانی همیشه برای باشگاه های بزرگ فوتبال ما ارزش افزوده به همراه داشته است.
اصل آن است که بازیکنان جوان و مستعد که به تیم ملی هم رسیده اند در باشگاه های بزرگ به پختگی برسند. پیراهن تیم ملی را قبضه کنند و برای باشگاه متبوع شان سودآور باشند. اما آیا این اصل در فوتبال ما حاکم است؟
متاسفانه تجربه نشان داده که به دلایل مختلف این چنین نیست. اول آن که برخی از رسانه ها به شکل محسوسی در گرم کردن بازار نقل و انتقالات فعال هستند و باشگاه ها آگاهانه یا ناآگاهانه در خدمت این بازار گرمی قرار می گیرند و چون اشتیاق برای جذب چنین بازیکنانی به شکل کاذب جلوه می کند باشگاه های بزرگ بیش از آن که برای بهره برداری بازیکنان جوان را به خدمت بگیرند. برای چشم و هم چشمی و پیروز شدن در رقابت تبلیغاتی، رسانه ای اقدام به جذب بازیکنان می کنند.
دوم آن که در عمل بازیکنان جوان و مستعد پشت خط بازیکنان با تجربه و قدیمی قرار گرفته و نیمکت نشین شده و یا در خوشبینانه ترین حالت به عنوان یار جانشین ترین حالت به عنوان یار جانشین دقایق کوتاهی به میدان می آیند. بنابراین نمی توانند جایکاه تازه به دست آمده را تثبیت کرده و در بالاترین سطح فوتبال ما بدرخشند.
سوم، آنکه متاسفانه بازیکنان جوان ما به ئلیل سیاست های نادرست مورد اشاره حتی وقتی به تیم ملی می رسند از آمادگی آرمانی فنی، حرفه ای، روحی و ذهنی فاصله زیادی دارند. بنابراین علیرغم یدک کشیدن عنوان ملی پوش قابل مقایسه با نسل گذشته فوتبال ما همچون حسن نظری، ناصر محمدخانی، مهدی مهدوی کیا و سردار آزمون نیستند. شاید چنین نقل و انتقالی برای بسیاری توام با سود باشد اما برای خود بازیکن یا باشگاه مورد نظر نمی تواند الزاما با موفقیت توام باشد. مگر آنکه:
1)باشگاه بازیکنان جوان را برای نیمکت نشینی یا کوتاه کردن دست رقبا نگیرد.
2)جایگاهی ثابت در ترکیب تیم به آنها ببخشد.
3)پای اشتباه های احتمالی آنها بایستد. که اگر چنین کند این جوانان به جایگاه مورد انتظار خواهند رسید اما نه با سرعت و بازدهی نسل پیشین فوتبال ما.