در انتظار ابر و باد و مه و خورشید و فلک!

تیم‌ ملی والیبال ایران نخستین مسابقه خود در هفته سوم رقابت های لیک ملت‌ها را هم واگذار کرد! یعنی تنها روزنه امیدی که برای بقا داشت! اینکه در بازی با اوکراین ۲ ست خوب بودیم، دردی را دوا نمی کند. چرا که متاسفانه تیم‌ ملی در طول مسابقات پر نوسان بازی کرد و با فراز و فرودهای زیادی به ویژه از بعد روانی مواجه بود.
اظهر من الشمس بود، اما عجیب تر اینکه هر وقت کار در تیم ما گره می خورد، لیدری مانند سعید معروف را درون زمین نداریم تا تیم را جمع کند، معضلی است که به آن توجه نشده است.
بپذیریم که بعضی از بازیکنان جمع گرا نبوده و برخی دیگر هم حواس شان متمرکز به زمین نیست و با تعریف و تمجیدهای بی جا و عاری از منطق فنی، از ببر کاغذی شیر ساخته ایم. قبول داریم که تیم اوکراین به لحاظ تاکتیکی از ما بهتر بود و شیوه دریافت و دفاع بازیکنانش یک کلاس آموزشی عالی بود و بی جهت برزیل و ایتالیا را شکست نداده بود! اما این واقعیت را هم باید بپذیریم که لوزانو مربی کوتاه قامت این تیم هم که بدون خداحافظی از مربیگری تیم ملی ایران کنار گذاشته شده بود، در اوکراین جنگ زده بازتابی را پرورش داد که سالم، فنی و متکی به اعتماد به نفس بازی می کنند.
میلاسلاو، مارتین.. در آینده حرف های زیادی را در والیبال اروپا خواهند داشت. اما ما باید به در و دیوار. بکوبیم تا در لیگ ملت‌ها حذف نشویم. حالا مدعیان همیشگی، مدام نهیب بزنند که انتقاد ممنوع است! و به جای مربی تیم ملی، وعده المپیک 2038 را بدهند، که جنبه خوشایند گویی برای خودشان را دارد.
علی ایحال بی صبرانه امیدواریم که سه مسابقه باقی مانده را برنده شویم و رقبای ما نیز جملگی ببازند و ابر و باد و مه و خورشید و فلک! کمک کنند تا تیم ملی والیبال ما در لیگ ملتها بماند.