سرمایه هایی که هدر می روند!

قانون عدم استفاده از مدیران بالای شصت و پنج سال در ورزش کشور، قانون اشتباهی است که بدنه ورزش را در آینده ای نه چندان دور ضعیف و ضعیف تر خواهد کرد.

قانونی که لزوم تغییر در آن از اولویت هایی است که باید در ورزش کشور انجام پذیرد. در تمام دنیا رسم بر این است که تصمیم گیران و تصمیم سازان ورزش از مدیران باتجربه خود بدون توجه به شرایط سنی آنها استفاده بهینه می کنند. مدیرانی که برای آنها سرمایه گذاری های بسیاری صورت گرفته و می طلبد که از  آنها نهایت استفاده هم بشود. مدیرانی که متاسفانه ورزش ایران در اوج پختگی و شایستگی آنها را صرفا بدلیل قانون اشتباه عدم استفاده از نیروهای بالای شصت و پنج سال کنار می گذارد و به تعبیری بهتر، ظرف ورزش را از داشتن باتجربه های موثر خالی می کند. راهی که متاسفانه سالهاست که ورزش ایران دارد در مسیری اشتباهی می پیماید و نیک هم می داند که این مسیر اشتباه سرآخر هم از ناکجا آباد سردر خواهد آورد.
اگر بپذیریم که همواره قانون ها نوشته می شوند که در طول مسیر دستخوش تغییر شوند، این را هم باید بپذیریم که بندها و تبصره ها هم برای بهبود همین قانون ها می آیند که به نام متمم به قانون اضافه می شوند.
براستی شصت و پنج سال سن، سن و سال بالایی است که فرد نتواند به ورزش کشور کمک کند؟ که قطعا پاسخ این سوال منفی است! سن و سالی که بیش از هر زمانی به ما این هشدار را می دهد که ما به وجود باتجربه ها و شایسته ها بیشتر نیازمندیم. باتجربه هایی که قطعا حضور آنها در فدراسیون های ورزشی می تواند وضعیت کیفی آنها را بمراتب بهتر از آن چیزی که در حال حاضر هست تغییر دهد. خصوصا مدیرانی که در پهنه جهانی و آسیایی و بواسطه سالها تلاش خود صاحب مناصب ارزشمندی برای کشور عزیزمان ایران هم شده اند، مدیرانی که چشم پوشی از آنها بواقع چشم بستن بر روی همه توانمندی سرمایه هایی است که ما آنها را داریم اما عمدتآ نمی خواهیم که آنها را داشته باشیم که این مسئله بواقع جفای به آنها نیست بلکه جفای به ورزش کشور است!