ورزشکاران کجای این تصمیم گیری بودند؟

فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام که تا همین چند وقت پیش تشکیلات IFBB را به عنوان مرجع جهانی پذیرفته و در مسابقات آن شرکت می کرد حالا با تغییرات مدیریتی که در آن ایجاد شده است با یک تصمیم عجولانه، غیرکارشناسی و بدون در نظر گرفتن تبعات این تغییر تشکیلات IFBB را رها و به تشکیلات WBPF ملحق شده است. تصمیمی که بواسطه آن دیر یا زود مشکلات بسیاری گریبان فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام را خواهد گرفت و چندباره آن را به سوی حواشی خاصی سوق خواهد داد. برای مثال علیرضا صاحب زمانی از قهرمانان خوب دیروز و از کارشناسان کاربلد امروز مطلبی را ارائه داده است که می تواند قابل تامل بوده و مضرات تصمیم گیری های عجولانه را بار دیگر یادآور شود. مطلبی که از دل برآمده و لاجرم هم بر دل علاقه مندان خواهد نشست.

وقتی برای دیدن ورزشکاران ملی پوش کشورم ایران به اردوی بازبینی رفتم، واقعاً دیدن ناامیدی در چشم بعضی از ورزشکاران قلبم را به درد آورد! ورزشکاری که ۱۰ سال با معیارهای فیزیک کلاسیک زندگی کرده، زحمت کشیده، از خیلی از لذت های زندگی گذشته و میلیاردها تومان هزینه کرده است، تا امروز به امید افتخارآفرینی برای ایران راهی مسابقات آسیایی و جهانی شود حالا چه کسی باید پاسخگوی این ورزشکار باشد؟
فیتنس کاری که چندین سال با این سبک زندگی به هدفش رسیده، چرا باید امروز احساس کند که تمام این سال‌ها تلاشش بی نتیجه مانده است! رشته‌هایی مثل ماسکولار، گیمزکلاسیک و حتی اوزان مختلف بیلدینگ از جمله ۹۵ کیلوگرم و … اینها فقط اسم چند رشته نیستند! چرا که پشت هر کدام از اینها سال‌ها تمرین، هزینه، زندگی و آرزوی یک ورزشکار قرار دارد! مبالغی که برای سمینارهای فیتنس، دوره‌های داوری، کلاس‌های ارتقای علمی و آموزش مربیان این رشته هزینه شده است چه می‌شود؟ مربیانی که سالها برای بالا بردن سطح علمی و توانایی خود در این رشته‌ها تلاش کرده اند، امروز باید چه مسیری را ادامه دهند؟ آیا بهتر نبود قبل از گرفتن چنین تصمیم مهمی، نظرات کارشناسان و اهالی واقعی این رشته ها هم شنیده می‌شد؟ آیا نمی‌شد امسال به هر شکل ممکن مسابقات را با IFBB برگزار کرد و بعد با استفاده از ظرفیت و نفوذ افرادی که ایران در WBPF دارد، برای سال آینده این رشته ها را در فدراسیون جدید اضافه کرد. شاید پاسخ مسئولین این باشد که از سال آینده این رشته‌ها به فدراسیون جدید اضافه خواهند شد! اما سوال اینجاست: چه کسی پاسخگوی هزینه‌ها، زمان و زحماتی است که ورزشکاران برای همین امسال متحمل شده اند. شاید برای بعضی از این قهرمانان، امسال آخرین فرصت حضورشان در مسابقات باشد! متاسفانه باز هم در میان اختلافات و تصمیمات مسئولان، این ورزشکاران هستند که باید تاوان بدهند! ورزشکاری که فقط یک خواسته دارد. تمرین کند. مسابقه بدهد و برای پرچم کشورش افتخار کسب کند. در هر صورت تا بوده همین بوده است. ورزشکار مظلوم و مسئولانی که هر کدام به دنبال حفظ منافع خود هستند. من امروز، خودم را در کنار تمام ورزشکاران ملی پوش کشورم می‌دانم که این روزهای سخت را پشت سر می‌گذارند. غم این قهرمانان، غم من هم هست! امیدوارم این بار صدای ورزشکاران شنیده شود. قبل از اینکه انگیزه و امیدشان از بین برود!