وقتی دربی ۱۰۷ آینه تمامنمای «فوتبال اصیل ایرانی» شد
سالها بود که هواداران فوتبال ایران، آوردگاه سنتی پایتخت را با واژگانی چون «احتیاط مفرط»، «ترس از باخت»، «حواشی ملالآور» و بازیهای کِشدار و کمرمق به یاد میآوردند. مسابقاتی که بیش از آنکه در خدمت ارتقای سطح فنی فوتبال کشور و هیجان سکوها باشد، در خدمت حفظ صندلی مدیران و محافظهکاری مربیان بود. اما شهرآورد ۱۰۷ به میزبانی دیار نصفجهان، اصفهان خط بطلانی کشید بر تمام آن کلیشههای کسالتبار و قاب متفاوتی از زیبایی، شجاعت تاکتیکی و بلوغ ورزشی را پیش روی فوتبالدوستان قرار داد.
۱. اصفهان، نماد میزبانی شایسته و همبستگی ملی
پیش از ورود به مستطیل سبز، باید به بیرون از خطوط زمین نگاه کرد. مدیریت درخشان و میزبانی بینقص شورای تأمین استان اصفهان و هیئت فوتبال این استان، بستری امن، استاندارد و در شأن یکی از بزرگترین بازیهای قاره کهن را فراهم ساخت. در این میان، نقش تماشاگران برگ زرین دیگری بود؛ هم هواداران فهیم اصفهانی که با فرهنگ والای خود از این رویداد ملی استقبال کردند و هم خیل عظیم عاشقان سرخابی که رنج سفر از تهران و سایر نقاط کشور را به جان خریدند تا شبی تاریخی را رقم بزنند. رفتار متین، پرشور و فرهنگساز روی سکوها ثابت کرد که سرمایه اصلی این فوتبال، تماشاگرانی هستند که تشنه بازی زیبایند نه تنشهای بیپایان.
۲ . تجلی «فوتبال ریسکی و هجومی»؛ آنچه سالها گمشده ما بود
شهرآورد ۱۰۷ سرانجام همان چیزی را به نمایش گذاشت که فوتبال ما سالها در حسرت آن میسوخت: فوتبالی روان، سریع، تاکتیکپذیر و شجاعانه. دیداری که در آن دیگر خبری از «عقبنشینی بعد از گل» یا «ترس از نتیجه برای بقا» نبود. کادرهای فنی تماماً ایرانیِ دو تیم، با شناخت عمیق از بافت فوتبال و روحیات بازیکنان ایرانی، تیمهای خود را با استراتژی پیروزی، هجوم و پذیرش ریسک روانه میدان کردند.
تاریخ فوتبال ایران به روشنی گواهی میدهد:
هر زمان لیگ و مسابقات باشگاهی ما پویا، تاکتیکی، پرسرعت و هجومی بوده، خروجی آن یک تیم ملی مقتدر، جسور و سرآمد در آسیا بوده است. بر عکس، هرگاه محافظهکاری مدیران و مربیان، لیگ را به ورطه بازیهای دفاعی، ترسو و خستهکننده کشانده، نتیجهاش تیمی ملی با بازیهای بی رمق و نتایجی ناامیدکننده شده است.
اگر این نگرش و کیفیت به تمام ۱۸ تیم لیگ برتر و پس از آن به ساختار لیگهای پایینتر (دسته یک و دو) تسری یابد، بیتردید دربی ۱۰۷ میتواند نقطه عطف و مبدا رنسانس فوتبال ایران در فتح قلههای آسیا لقب بگیرد.
۳ . عدالت و آرامش در میدان؛ شاهکار تیم داوری با رهبری بنیادیفر
نمیتوان از زیبایی این دربی گفت و از هنر تیم داوری به سادگی عبور کرد. قضاوت کمنقص، مقتدرانه و توأم با آرامش آقای موعود بنیادیفر نشان داد که اعتماد کمیته داوران به تجربه و کلاس بینالمللی ایشان کاملاً بهجا و شایسته بوده است.
هماهنگی فوقالعاده میان داور وسط، کمکها، داور چهارم و اتاق VAR باعث شد تا جریان بازی در کمال عدالت پیش برود و هیچ تصمیمی بهانه ایجاد تنش نشود. این مسابقه نشان داد که تکنولوژی در کنار تخصص و قضاوت مسلط، چگونه میتواند بسترساز یک بازی جذاب و کمافت شود.
سخن پایانی: پیام روشن مستطیل سبز به مدیران و ستارهها
دربی ۱۰۷ یک پیام بسیار شفاف و ماندگار برای کل اکوسیستم فوتبال ما داشت:
وقتی کادر فنی و بازیکنان ۱۰۰ درصد توان و تمرکز خود را صرف متن مسابقه و برنامههای تاکتیکی کنند و از حواشی و رفتارهای غیرورزشی فاصله بگیرند، فوتبال راه خود را به دل هوادار پیدا میکند. در چنین میدانی، حتی اگر نتیجه مسابقه به تساوی هم ختم شود، هوادار با رضایت و احساس احترام ورزشگاه را ترک میکند، مدیران به تیمهای خود میبالند و آنچه در پایان در ذهن تاریخ ثبت میشود، سربلندی، رفاقت، افتخار و جوانمردی است.
باید به فدراسیون فوتبال، کمیته داوران، مدیریت و کادر هر دو باشگاه بزرگ پرسپولیس و استقلال، بازیکنان غیور و تکتک هواداران پرشور تبریک و خدا قوت گفت. امید است که روح و الگوی این مسابقه در تاروپود تمام لیگهای فوتبال ایران جاری و مستمر گردد.