چه بر سر هیات رئیسه فدراسیون فوتبال آمده است؟
آنچه بامداد سه‌شنبه در برنامه فوتبال برتر اتفاق افتاد، صرفاً یک مشاجره میان دو عضو هیات رئیسه فدراسیون فوتبال نبود. وقتی دو عضو عالی‌ترین نهاد تصمیم‌گیر فوتبال کشور در یک برنامه زنده تلویزیونی، به جای دفاع از عملکرد مجموعه‌ای که خود عضو آن هستند، مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند و کار به طرح اتهام و تهدید به شکایت می‌رسد، مسئله دیگر اختلاف دو نفر نیست بلکه مسئله اصلی سیستم حکمرانی در فوتبال ایران است.
فارغ از اینکه حق با خطیر است یا کریمی به موضوعی مهم تر دست پیدا می کنیم و آن این است که بدنه مدیریتی فوتبال ما بیمار است! و حال و روز فعلی فوتبال ما نشأت گرفته از همین بیماری است! اگر تمام مشکلات فوتبال ایران را به دو نفر تقلیل بدهیم کمی بی انصافی است! بلکه مشکلات فوتبال ما اندکی فراتر از این مسئله است.
چرا در بسیاری از دوره‌های مدیریتی فوتبال ایران دست‌کم در مقایسه با امروز، اعضای هیات رئیسه تلاش می‌کردند اختلافات را درون ساختمان فدراسیون حل کنند و کمتر شاهد تبدیل شدن اختلافات مدیریتی به نمایش عمومی بودیم؟ چه تغییری در معیارهای انتخاب و شاخص های مدیران فوتبال ایجاد شده که امروز اختلاف میان دو عضو هیات رئیسه می‌تواند به یک سوژه تلویزیونی و رسانه‌ای تبدیل شود؟
با طرح این سؤالات مروری کنیم بر فرایند انتخابات فدراسیون فوتبا؛
روند انتخابات فدراسیون فوتبال، اعضای مجمع، فرایند حضور کاندیداها، اخذ رأی و … روندی است که عموماً شایسته ها و نخبگان واقعی ورزش امکان حضور در آن عرصه را ندارند.
به عنوان مثال یکی از مشکلات اساسنامه ای، فرایند انتخابات و حضور در آن، بحث اخذ تأییدیه ها و گرفتن امضا از اعضای مجمع است!
برای پست ریاست ۵ تایید و برای پست کارشناس و عضویت در هیات رئیسه اخذ ۲ تایید از اعضای مجمع لازم است. تا این جای کار هم ایرادی نیست؛ موضوع، زمانی بغرنج و پیچیده می شود که متوجه می شویم که هیچ محدودیتی برای گرفتن امضاء و تایید از اعضای مجمع وجود ندارد! به تعبیری ساده تر اگر ۸۰ عضو مجمع داشته باشیم برای هر صندلی ۸۰ تاییدیه وجود دارد و بدلیل عدم وجود سقف اعطای تاییدیه (در اساسنامه) یک کاندیدا بیش از نیاز خود تاییدیه اخذ می کند! و این یعنی انحصارِ گرفتن امضا از اعضای مجمع و در نتیجه اشغال سهمیه ها و جا ماندن شایسته ها از حضور در انتخابات.
مافیای انتخابات فدراسیون فوتبال و انحصار آن همواره بحثی بوده است که کارشناسان و نخبگان واقعی ورزش و فوتبال، رغبت و تمایل به حضور در این فرایند را نداشته باشند، و نتیجه آن وضعیت فعلی مدیریت فوتبال ما می شود.