آینده ژیمناستیک با همدلی ساخته می شود
در یکی از گروههای وزین ژیمناستیکی، مطلبی خواندم که بر دلم نشست، نویسنده اش یکی از جوانان و سرمایه های انسانی است که این ورزش مفرح، زیبا، پایه، بنیان ساز و پر از مدال ژیمناستیک، به ایشان و ایشان ها نیاز دارد .
دیدگاهی قابل توجه و احترام که یقیناً با فراگیری و نهادینه شدن چنین نظرات و تفکری در نسل جوان، پویا، اندیشمند و پر از ذوق و انرژی، ژیمناستیک سرشار از استعدادمان تا دوردستها درخشیده و خواهد درخشید.
شایسته و سزاوار است؛ نجابت، حرمت، احترام، تواضع، فروتنی، خلوص و مهر در تک تک اعضای این خانواده اعم از جوان ها و پر سن و سال های محترم ، جاری و ساری باشد. با هم این یادداشت را از علیرضا حمامی فرزند دیار زاینده رود با پیشینهای فنی و تجربی موفق ژیمناستیکی ، می خوانیم :
ژیمناستیک، بیش از آن که تنها یک رشته ورزشی باشد، حاصل سالها تلاش، تجربه، آموزش، افتخار و فداکاری نسلهایی است که هر کدام در مقطعی از زمان، سهمی در ساختن مسیر امروز این رشته داشتهاند.
بیتردید، پیشرفت واقعی زمانی شکل میگیرد که میان نسلها دیوار ایجاد نشود، بلکه پل ساخته شود؛ پلی میان تجربه پیشکسوتان، تخصص و مسئولیتپذیری مدیران و مربیان امروز، و انرژی، انگیزه و نگاه تازه نسل جوان. هر کدام از این نسلها ظرفیت و سرمایهای ارزشمند برای ژیمناستیک هستند و حذف یا نادیده گرفتن هر بخش از این زنجیره، در نهایت به تضعیف مجموعه منجر خواهد شد.
نسلهای گذشته، میراثدار تجربههایی هستند که با سالها حضور، تلاش، موفقیت و حتی آزمون و خطا به دست آمده است. نسل امروز، مسئولیت دارد این سرمایه را با دانش روز، مدیریت حرفهای و نگاه توسعه محور همراه کند. نسل جوان نیز حق دارد فرصت دیدهشدن، رشد، یادگیری و اثرگذاری داشته باشد. هنر مدیریت در این است که این سه ظرفیت را در کنار یکدیگر قرار دهد، نه در برابر هم.
اختلاف دیدگاه طبیعی است؛ اما آنچه نباید اجازه دهیم شکل بگیرد، تبدیل تفاوتها به فاصله، تقابل و حذف یکدیگر است.
ژیمناستیک امروز بیش از هر زمان دیگری به گفتوگو، احترام متقابل، سعهصدر، شایستهسالاری و همدلی نیاز دارد. باید یاد بگیریم نقد را بشنویم، تجربه را محترم بشماریم، به جوانان میدان بدهیم و منافع جمعی را بر منافع فردی و کوتاهمدت ترجیح دهیم.
هیچ موفقیتی در فضای چنددستگی پایدار نمیماند و هیچ آینده روشنی بدون همکاری نسلها ساخته نمیشود. اگر هدف، اعتلای ژیمناستیک باشد، نامها و جایگاهها در درجه دوم اهمیت قرار میگیرند و آنچه باقی میماند، مسئولیت مشترک ما در برابر ورزشکاران، مربیان، خانوادهها و آینده این رشته است.
ژیمناستیک متعلق به یک فرد، یک گروه یا یک نسل نیست؛ سرمایهای مشترک و امانتی برای آیندگان است. اگر دست در دست یکدیگر بگذاریم، تجربه را در کنار دانش، و سابقه را در کنار انگیزه قرار دهیم، میتوانیم مسیری بسازیم که نسلهای بعد با افتخار از آن یاد کنند.
بیاییم به جای فاصله گرفتن از یکدیگر، بیشتر گفتوگو کنیم؛ به جای حذف، فرصت همکاری ایجاد کنیم؛ و به جای نگاه به گذشته با اختلاف، از آن برای ساختن آیندهای بهتر استفاده کنیم.
آینده ژیمناستیک با همدلی ساخته میشود؛ نه با تقابل نسلها.