بیهوده انتظارات را از میدان ناگویا بالا نبریم!

بازیهای آسیایی ناگویا در ژاپن اگرچه به طور رسمی از ۸ روز دیگر آغاز می شود، اما برخی از رشته‌های آن مانند بسکتبال، قبل از شروع رسمی بازیها، کارشان را شروع کرده اند تا نتیجه آن تلنگری باشد برای انتظارات ایجاد شده ای که با واقعیات ورزش ایران فاصله بسیار دارد. واقعیاتی که نباید دوستان آنرا با آرزوهایشان گره زده و بیهوده انتظارات را بالا ببرند. واقعیاتی که بشود بواسطه آن در پایان بازیها نیز پاسخگوی سوالات علاقه‌مندان به ورزش بود.

اگر کشتی، وزنه برداری، تکواندو و شاید هم ووشو را تیم‌های دارای شانس کسب مدال بدانیم و بر روی کبدی نیز حساب باز کنیم، در بقیه رشته‌ها باید منتظر معجزه، قرار گرفتن در گروه های آسان، بخت و اقبال و همان چیزهایی باشیم که همیشه در میادین ورزشی انتظار آن را کشیده و می‌کشیم.
اگر بپذیریم که به طور طبیعی شانس کسب تا ۱۵ مدال طلا را داریم، آنگاه کارمان در بحبوحه بازیها راحت تر خواهد بود و از شدت فشار بر روی قهرمانان کاسته خواهد شد. چیزی که به واقعیت نزدیک‌تر است. مگر اینکه اتفاق خاصی بیفتد و شانس روی خوش، خودش را به ما نشان دهد تا بتوانیم بر روی کسب مدال‌های طلای بیشتر حساب باز کنیم. چرا که در چنین بازی‌های بدون اغراق، این کسب مدال طلا است که ارزش و اهمیت دارد و جایگاه کشورها را در جدول رده بندی نهایی مدال‌ها تعیین می‌کند. مضاف بر اینکه وقتی کاروان خودمان را با خودمان مقایسه می‌کنیم و از کشورهای دیگر به نوعی غافل می‌شویم باید این انتظار را هم داشته باشیم که جدول نهایی رده بندی مدال ها آنچنان که ما دوست داریم برایمان ترسیم نشود و این واقعیت ملموسی است که باید به آن توجه داشت چرا که این کاروان ۵۲۲ نفره پر حرف و حدیث، عملکردش برای توجیه نفراتش، بسیار مهم و حیاتی است.