امیدواری به روزهای آینده، و آرزوی برخوردهای مناسب با اتفاقات گذشته!

بازیهای آسیایی ناگویا، هم به نیمه راه خود رسید و خدا را شکر تا این جای کار به لحاظ تنوع مدالی می‌شود، یک نمره قابل قبول برای کاروان ورزشی ایران در نظر گرفت. هرچند که در برخی از رشته‌ها با توجه به مسیر، بازی که مسئولان ورزش کشور برای فدراسیون‌های آنها در نظر گرفته بودند، عملکردشان قابل نقد است که آن هم می‌ماند برای بعد از بازیهای آسیایی ناگویا تا مشخص شود برخی از فدراسیون ها نظیر شمشیربازی، بوکس و … در قبال امکانات بسیاری که از وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک دریافت داشته چه بازخوردی را ارائه داده اند. که قطعاً در این خصوص سوالات بسیار است. در برخی از رشته ها مانند کبدی هم اگر غیر از کسب دو مدال نقره اتفاق دیگری می‌افتاد جای صحبت و تقدیر و تشکر داشت. در فوتبال هم، دیگر دوستان حرفی برای گفتن باقی نگذاشتند و نتیجه‌ای را در ناگویا گرفتند که تنها بازگو کننده چند باره ضعف های فدراسیونی است که سالهاست از ایده آل‌ها فاصله گرفته است. اما برخی از رشته‌هایی هم که تا حدودی موفق عمل کردند، رسم جوانمردی و قدرشناسی را به جا نیاورده و همه افتخارات را به نام خود زدند. مانند کاراته که قطعا مسعود رهنما خوب این واقعیت را می‌داند که بخش اعظمی از موفقیت های امروز این فدراسیون مرهون تلاش مدیرانی است که قبل از او سکان هدایت این فدراسیون را بر عهده داشته اند یا ژیمناستیک که بدون شک موفقیت ورزشکارانش مرهون تلاش چند ماهه این فدراسیون نبوده و نیست و باید رد پای گذشتگان را نیز در این موفقیت ها دید و …

اما حالا که به روزهای پایانی بازی‌های آسیایی ناگویا نزدیک می‌شویم باز امیدمان مثل همیشه برای کسب مدال طلای بیشتر به عملکرد خوب وزنه‌برداران، تکواندوکاران و کشتی‌گیران است. رشته هایی که همیشه برای ورزش ایران افتخار آفرین بوده و بدون شک این بار نیز افتخارآفرین خواهند بود. اما این افتخارآفرینی نباید خدای ناکرده مصونیت، برای روسای فدراسیون های آنها ایجاد کند، چرا که تجربه ثابت کرده است، ورزش ایران بدفعات به دلیل این ناعدالتی در نوع نگاهش به برخی از فدراسیون های مدال آور آسیب های فراوانی دیده است که نمونه هایش هم در این ورزش بسیار نمود داشته و دارد.