فیرپلی برای «زمینِ بازی» نیست؛ یک مرامِ زندگی است!

همه ما وقتی واژه «فیرپلی» یا بازی جوانمردانه به میان می آید، ناخودآگاه یاد صحنه‌هایی در تلویزیون می‌افتیم؛ مثلاً وقتی بازیکنی توپ را عمداً به بیرون می‌زند تا حریف مصدومش بلند شود، یا وقتی بعد از بازی، تیم‌ها دست همدیگر را می‌فشارند. همه این‌ها قشنگ هستند، اما حقیقتِ داستان خیلی عمیق‌تر از این حرف‌هاست.

فیرپلی فقط آن چند دقیقه‌ای نیست که داور سوت خودش را به صدا در آورده و ما داخل زمین بازی هستیم. فیرپلی یک «خمیرمایه» است؛ چیزی که باید در وجود ورزشکاران باشد، چه وقتی که لباس ورزشی تنش شان است و چه زمانی ‌که در خیابان، محل کار یا خانه شان هست.
۱- فیرپلی یعنی «درستِ خودت باشی، حتی وقتی که کسی شما را نمی‌بیند»
راستش را بخواهید، بازی جوانمردانه یعنی وقتی داور حواسش به شما نیست، باز هم خطا نکنید. یعنی وقتی مربی حواسش نیست، کم‌کاری نکنید. بازی جوانمردانه آنجا معنا پیدا می‌کند که هیچ‌ کس تشویق تان نمی‌کند و هیچ دوربینِ فیلم‌برداری‌ هم روی شما زوم نیست، اما شما باز هم همان آدمِ «درست» باقی می‌مانید. این یعنی «شرافتِ کاری»؛ چیزی که نه فقط داخل ورزش، بلکه درون زندگیِ هر کدام از ما هم باید انجامش واجب باَشد.
۲- مرام فیرپلی، از زمینِ ورزش، درون زندگی هم رسوخ می کند.
خیلی خطرناک است، اگر فکر کنیم ورزش یعنی فقط «بُردن به هر قیمتی…؟!» اگر یک نوجوان یا حتی خودمان یاد بدهیم که «هدف وسیله را توجیه می‌کند» و برای بُردن باید زد! باید تقلب کرد! یا باید حق بقیه را خورد، داریم یک آدمِ تک‌بعدی می‌سازیم که فردا درون اجتماع هم همین‌گونه رفتار می‌کند. کسی که در ورزش یاد بگیرد «مردانه» بازی کند، در زندگی هم یاد می‌گیرد مردانه زندگی کند، حقِ کسی را نخورد و با وجدانِ راحت سرش را روی بالش بگذارد.
۳- ورزش، کلاسِ درسِ اخلاق است، نه فقط ساختن عضلات؛
اینکه همه دنبالِ قهرمان شدن هستیم، خیلی هم خوب است. اما قهرمانی که اخلاق نداشته باشد، مثل ساختمانِ بلندی می‌ماند که پی‌ریزی‌اش ضعیف است؛ با یک تکانِ کوچک می‌ریزد.
فیرپلی یعنی احترام، احترام به حریف، به داور، به هم‌تیمی و مهم‌تر از همه، احترام به خود. فرقی هم نمی‌کند. داخل میدان مسابقه باشیم یا در رقابت‌هایِ کاری و درسی؛ کسی که «فیرپلی» را در ذات خودش دارد، همیشه برنده‌ است، حتی اگر نتیجه بازی را هم واگذار کرده باشد.
حرف آخر:
باید بازی جوانمردانه را از قفسِ استادیوم‌ها و سالن‌های ورزشی آزاد کنیم و بگذاریم این مرام درون رگ و پیِ زندگی‌مان بیآید. باید یاد بگیریم که بزرگ‌ترین مدالِ دنیا، همان مدالی است که صفت «انسان بودن» و «منصف بودن» را به گردنِ ورزشکار می‌اندازند.
ورزش، یک بهانه ا‌ست برای تمرینِ بهتر زندگی کردن. یادتان نرود؛ بازیِ اصلی؛ خارج از زمینِ ورزش در جریان باید باشد. مراقبِ بازیِ خودمان باشیم.